Wewnątrz
Konto pracownika, nie anonimowy widget na stronie marketingowej.
Asystent
Asystent dla pracowników, nie publiczny czat.
Ludzie pytają o procedury, status sprawy wewnętrznej albo o to, gdzie leży właściwy dokument. Odpowiedź liczy model stojący w firmie, a nie okno przeglądarki podpięte do cudzej chmury.
Źródło
Odpowiedź da się zestawić z procedurą, gdy podepniemy dokumenty.
Człowiek
Program podpowiada. Decyzję i wysyłkę zostawiamy ludziom.
Do czego to się nadaje
Sensowne pierwsze zastosowania są nudne i powtarzalne. O to właśnie chodzi.
- Pytania o wewnętrzne procedury i regulaminy, które i tak leżą w intranecie.
- Pomoc dla działu IT: gdzie zgłosić awarię, jak wygląda standard stanowiska.
- Szkic odpowiedzi na powtarzalne maile, zanim człowiek go wyśle.
- Wdrożenie nowego pracownika: gdzie czego szukać, bez przeszukiwania skrzynki starszych kolegów.
Czego asystent nie robi
Nie wystawiamy go jako samodzielnej obsługi klientów końcowych, dopóki organizacja świadomie tak nie zdecyduje. Taki ruch wymaga osobnych zasad: co wolno powiedzieć, jak oznaczyć, że odpowiada program, i jak odciąć dane, których nie powinien widzieć.
Nie obiecujemy, że „ogarnie firmę”. Jeśli procedury są sprzeczne, asystent powtórzy sprzeczność. Porządek w źródłach jest częścią pracy i łączy się z wyszukiwaniem w dokumentach.
Dostęp i ślad
Pytanie pracownika bywa daną osobową. Logi trzymamy tak krótko, jak potrzeba do diagnostyki, i z dostępem dla wskazanych administratorów. Szczegóły retencji zapisujemy przy wdrożeniu, razem z tematem zgodności.
Gdy asystent ma zaglądać do poczty albo zgłoszeń, zakres czytania ustalamy z administratorem systemu. Opis połączeń: integracje.