Cytat
Odpowiedź ma prowadzić do dokumentu i fragmentu, nie do „wiedzy modelu”.
Dokumenty
Najpierw szukamy ustępów w materiałach firmy, potem model układa odpowiedź tylko z tego, co znalazł. Embeddingi i kopie fragmentów zostają na serwerze organizacji.
Odpowiedź ma prowadzić do dokumentu i fragmentu, nie do „wiedzy modelu”.
Wektory nie lecą do usługi embeddingów w cudzej chmurze.
Osoba nie powinna dostać ustępu, którego nie może otworzyć w źródle.
Zbiór dzielimy na fragmenty, liczymy ich reprezentację i trzymamy indeks obok modelu. Pytanie użytkownika trafia najpierw w indeks. Do modelu idą tylko znalezione ustępy i sama treść pytania.
Dzięki temu model nie musi „pamiętać” firmy. Ma przeczytać to, co właśnie dostał, i powiedzieć, gdy w dostarczonych fragmentach odpowiedzi nie ma.
Listę formatów zamykamy na Waszym zbiorze, nie na slajdzie.
Sam indeks nie zna struktury działów. Jeśli handlowiec nie może czytać teczek kadrowych, wdrożenie musi to odwzorować: osobne zbiory albo filtr przy wyszukiwaniu spięty z kontem.
Sposób zależy od systemu, w którym pliki już żyją. Nie sprzedajemy uniwersalnej wtyczki „do każdego dysku”. Gdy źródłem jest Odoo albo zgłoszenia, patrzymy na integracje.
Taki jest cel tego układu: przy odpowiedzi zostają nazwa dokumentu i fragment, na którym się oparła. Użytkownik ma móc otworzyć plik i sprawdzić, a nie uwierzyć modelowi na słowo.
Nie, jeśli tak to zaprojektujemy. Podział musi wynikać z uprawnień w systemie źródłowym. Sam model tego nie wymyśli, więc ustalamy to przy rozpoznaniu zbioru.